Pierwsza runda tegorocznej serii WHOOP UCI Mountain Bike World Series za nami! W końcu się doczekaliśmy i Puchar Świata DH wystartował, od razu przynosząc mnóstwo emocji, kontrowersji oraz zaskakujących rezultatów.
Puchar Świata DH 2026 #1 – Mona Yongpyong
Zawody w Mona Yongpyong w Korei Południowej były wielkim powrotem rowerowego zjazdu na kontynent azjatycki po 25 latach nieobecności. Czy był to powrót udany? Ciężko stwierdzić, ponieważ oficjalnie wszystko było jak trzeba, ale wśród zawodników i kibiców dało się usłyszeć m.in. że taka trasa nie powinna w ogóle być na Pucharze Świata DH, o ilości organizacyjnych niedociągnięć nie wspominając.
Zmagania te zapamiętane będą także z powodu udziału Marcina Matusznego, który wystartował w elicie mężczyzn, a nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zrobił to na hardtailu. Wg niektórych był to pierwszy hardtail w zawodach tej rangi od dobrych 20 (?) lat! Niestety Marcinowi nie poszło zbyt dobrze, w pierwszym przejeździe kwalifikacyjnym zaliczył dwa upadki i ukończył zmagania na 79 pozycji. Więcej o jego starcie napiszemy niebawem ;)
Juniorzy i juniorki
W kategoriach juniorskich na starcie sezonu 2026 doszło do wielu przetasowań, a to za sprawą awansu do elity najszybszych zawodników. Wystarczy tu wymienić choćby braci Alran czy Asę Vermette. Jednak aż takich zmian nie było wśród pań, gdzie najszybsza tego dnia była Aletha Ostgaard (Canyon DH Racing). Co ciekawe, Aletha nie tylko wygrała w juniorkach, ale także odniosłaby zwycięstwo w kategorii elity kobiet, ponieważ jej czas był najlepszym przejazdem tego dnia wśród wszystkich pań.
Drugie miejsce zajęła zwyciężczyni kwalifikacji Rosa Zierl (Cube Factory Racing), a podium uzupełniła absolutna debiutantka w Pucharze Świata DH – Tilly Boadle (Commencal Schwalbe by Les Orres).
To niesamowite uczucie, ponieważ wiem jak szybka jest Rosa i jak ciężko jest ją pokonać. Miałam jednak dziś dobry dzień, a kwalifikacje mnie tylko pozytywnie rozzłościły. Dlatego tym bardziej cieszę się, że udało się dziś wygrać.
Aletha Ostgaard
W rywalizacji juniorów z ubiegłorocznej najlepszej dziesiątki, w Korei Południowej wystartował tylko jeden zawodnik. Do tego sama rywalizacja była naznaczona wieloma incydentami, a po kraksie Luke’a Mallena (Outlaw Intense Racing) wywieszona została czerwona flaga.
W takich warunkach najszybszy okazał się Jonty Williamson (Yeti / Fox Factory Race Team), który w pokonanym polu zostawił Malika Boatwrighta (Continental Atherton) oraz Sachę Gabriela Brizina (Commencal 101).
Bardzo się cieszę, ponieważ wygranie rundy Pucharu Świata DH było moim marzeniem od dziecka. Warunki na trasie były dość ciężkie, a sama trasa nie należała do moich ulubionych. Było tu mnóstwo luźnych kamieni, które w każdej chwili mogły zakończyć Twój wyścig, więc to było bardzo trudne.
Jonty Williamson
Elita kobiet
Wśród pań na starcie zabrakło Louise Ferguson (Nukeproof Axess Racing), która w trakcie pierwszych treningów poważnie poturbowała się na jednej z największych i zarazem najgorzej zaprojektowanej oraz wykonanej hopie na trasie. Ciekawe były również kwalifikacje, które mocno przetasowały stawkę, a wśród najszybszych zawodniczek próżno było szukać topowych nazwisk.
W przejazdach finałowych jako druga pojechała Sacha Earnest (Trek-Unbroken DH) i jak się później okazało, spędziła na fotelu liderki prawie pół godziny! Jej czasu nie dały rady pokonać m.in. Tahnee Seagrave (Orbea FMD Racing) czy Gracey Hemstreet (Norco x adidas Race Division).
Następnie Jenna Hastings (Pivot Factory Racing) zaliczyła upadek, a tuż po niej w tym samym miejscu z trasy wypadła Anna Newkirk (Frameworks Racing / TRP). Również Marine Cabirou (Canyon DH Racing) zaliczyła potężną wywrotkę, a tuż przed tym, była na prowadzeniu.
Wtedy na trasie pojawiła się Valentina Höll (Commencal Schwalbe by Les Orres), która bardzo chciała odegrać się za nieudane kwalifikacje. Końcówkę przejazdu jechała z kapciem, którego… nie zauważyła, ale i tak nie przeszkodziło jej to w objęciu prowadzenia.
Wydawało się, że drugie miejsce zajmie Myriam Nicole (Commencal / Muc-Off by Riding Addiction), ale dość szybko pokonała ją Gloria Scarsi (MS-Racing). Jej czas był tak dobry, że brakowało bardzo niewiele, aby zepchnąć z prowadzenia Höll i zgarnąć nagrodę 100.000 USD za pierwsze zwycięstwo na rowerze napędzanym paskiem. Ostatecznie szansę na to miała jeszcze Harriet Harnden (AON Racing), która wygrała kwalifikacje, ale w finale musiała zadowolić się piątym miejscem.
Nigdy wcześniej nie cierpiałam na trasie tak jak tutaj, wręcz zaczęłam w siebie wątpić… albo rzucić to i pójść na zakupy do Seulu. Widziałam także czasy juniorek, to niesamowite jak one są szybkie. Ta trasa była bardzo ciężka do ścigania się i musiałam obrać strategię bardziej z enduro, gdzie liczyło się dojechanie bez większych błędów i w jednym kawałku.
Valentina Höll
Elita mężczyzn
Największe emocje czekały na fanów w przejazdach elity mężczyzn. W końcu każdy zastanawiał się czy znów będziemy świadkami niesamowitej walki pomiędzy Jacksonem Goldstonem (Santa Cruz Syndicate) i Loiciem Brunim (Specialized Gravity), czy może do walki o najwyższe cele podłączy się ktoś nowy?
Zapowiadało się na to drugie, ponieważ na fotelu lidera grubo ponad godzinę spędził Ryan Pinkerton (Mondraker Factory Racing DH). Tym bardziej, że wielu zawodników miało lepsze czasy sektorów niż on, ale ostatecznie kończyli poza trasą lub nieplanowanym spotkaniem z ziemią.
W końcu z prowadzenia zepchnął go debiutant w elicie, Till Alran (Commencal / Muc-Off by Riding Addiction), ale to też oznaczało, że bardzo dużą szansę mieli przed sobą Loic Bruni, czy kolega z zespołu Tilla, Amaury Pierron.
W międzyczasie upadek zaliczył Jackson Goldstone, a Martinowi Maesowi (Orbea FMD Racing) zabrakło „mrugnięcia okiem” do fotela lidera. W tym momencie na trasę ruszył Loic Bruni, który pokazał, że zawsze jest faworytem do zwycięstwa. Dosłownie leciał po trasie, a na metę wpadł z czasem lepszym o 2 sekundy!
Tuż za nim miejsce zajął Nathan Pontvianne (Santa Cruz Burgtec by Goodman), ale nie cieszył się nim długo, ponieważ wyprzedził go Loris Vergier (Commencal / Muc-Off by Riding Addiction). Zapowiadało się na w pełni francuskie podium ponieważ Amaury Pierron (Commencal / Muc-Off by Riding Addiction), pomimo upadku na samej mecie, zdołał wskoczyć tuż za Bruniego.
W tym momencie na trasie był już tylko kolejny debiutant w elicie, Asa Vermette (Frameworks Racing / TRP). Amerykanin wielokrotnie pokazywał, że jego czasy w juniorach mogły dawać mu zwycięstwa w w elicie, a teraz ponowił wyczyn Jordana Williamsa (Specialized Gravity) z 2023 roku, gdy wygrał w swoim pierwszym starcie w elicie podczas zawodów w Lenzerheide.
Byłem bardzo zdenerwowany na starcie, to były moje pierwsze zawody w elicie i do tego startuję jako ostatni. Zrobiłem jednak dobry przejazd dzień wcześniej, więc chciałem to powtórzyć. Przypomniałem sobie też dlaczego to robię i jakoś poszło. Teraz nie mogę w to uwierzyć!
Asa Vermette
Wyniki pierwszej rundy Pucharu Świata DH 2026 w Mona Yongpyong:
- juniorzy / juniorki
- Jonty Williamson (Yeti / Fox Factory Race Team) 2:50.589 // Aletha Ostgaard (Canyon DH Racing) 3:13.937
- Malik Boatwright (Continental Atherton) +0.274 // Rosa Zierl (Cube Factory Racing) +2.405
- Sacha Gabriel Brizin (Commencal 101) +0.521 // Tilly Boadle (Commencal Schwalbe by Les Orres) +5.603
- Camden Rutherfurd (Nukeproof Axess Racing) +0.622 // Gianna Nef +6.600
- Alex Mallen (Outlaw Intense Racing) +1.292 // Rosa Marie Jensen (Specialized Gravity) +7.848
- elita mężczyzn / elita kobiet
- Asa Vermette (Frameworks Racing / TRP) 2:43.301 // Valentina Höll (Commencal Schwalbe by Les Orres) 3:14.778
- Loic Bruni (Specialized Gravity) +1.568 // Gloria Scarsi (MS-Racing) +0.573
- Amaury Pierron (Commencal / Muc-Off by Riding Addiction) +2.063 // Myriam Nicole (Commencal / Muc-Off by Riding Addiction) +1.751
- Loris Vergier (Commencal / Muc-Off by Riding Addiction) +3.191 // Harriet Harnden (AON Racing) +2.052
- Nathan Pontvianne (Santa Cruz Burgtec by Goodman) +3.032 // Valentina Roa Sanchez (AON Racing) +2.486
Pełne wyniki: kliknij tutaj
O Pucharze Świata MTB
Puchar Świata MTB (UCI Mountain Bike World Series) to jedna marka stworzona zintegrowania takich dyscyplin jak cross-country w formacie olimpijskim (XCO) i short-tracku (XCC), a także downhill (DHI), enduro (EDR) oraz E-enduro (E-EDR), w jeden silny podmiot działający na rzecz promocji i popularyzacji ścigania się w najważniejszych seriach kolarstwa górskiego na świecie. Seria wspierana jest przez marki WHOOP, Michelin, Shimano, Motul, Kärcher, Monster Energy, Scott, RockShox, Facom, GoPro, Commencal, Mavic, CIC, a głównym partnerem medialnym jest Warner Bros. Discovery.
Oficjalna strona: ucimtbworldseries.com
Media: facebook, instagram, twitter, youtube